Ο σύγχρονος άνθρωπος, έχοντας βελτιώσει το επίπεδο ζωής και κατά συνέπεια το προσδόκιμο επιβίωσής του βρίσκεται στη φάση της τρίτης ηλικίας αντιμέτωπος με ένα διπλό πρόβλημα που τον ταλαιπωρεί αφάνταστα: από τη μία μεριά παρουσιάζει καρδιαγγειακά θέματα (τις περισσότερες φορές του τύπου της ισχαιμικής καρδιοπάθειας) τα οποία χρήζουν αντιμετώπισης με καθημερινή άσκηση (πέραν της φαρμακευτικής ή επεμβατικής αγωγής) και από την άλλη πάσχει από εκφυλιστική αρθρίτιδα των γονάτων, των ισχίων ή και των δύο μαζί που καθιστά αδύνατο ακόμα και τον ορθοστατισμό, πόσο μάλλον τη βάδιση.

Με αυτά τα δεδομένα ο ανωτέρω ασθενής, δεν μπορεί να βελτιώσει την καρδιακή του λειτουργία και μάλλον την επιβαρύνει διότι η αδυναμία βάδισης δεν αυξάνει τις καύσεις και έτσι σταδιακά επιπρόσθετα κιλά σωματικού βάρους εμφανίζονται σε αυτόν. Αυτά τα κιλά αυξάνουν τις αντιστάσεις που η (ήδη επιβαρημένη) καρδιά πρέπει να υπερνικήσει για να αιματώσει τους ιστούς και ο ασθενής οδηγείται σε επιδείνωση της ισχαιμικής καρδιοπάθειας και καρδιακής λειτουργίας.

Από ορθοπαιδική προσέγγιση, τα επιπρόσθετα κιλά οδηγούν σε ταχύτατη χειροτέρευση της εκφύλισης-παραμόρφωσης των βλαμμένων αρθρώσεων λόγω της αύξησης της πίεσης που ασκείται σε κάθε τετραγωνικό χιλιοστό αρθρικής επιφάνειας.
Ο ασθενής λοιπόν εισέρχεται σε ένα φαύλο κύκλο κατά τον οποίο η αδυναμία βάδισης-άσκησης οδηγεί σε επιδείνωση της καρδιακής λειτουργίας, μέσω αύξησης του σωματικού βάρους το οποίο επιδεινώνει περαιτέρω την αδυναμία βάδισης.
Η λύση είναι η διάσπαση του φαύλου κύκλου μέσω της επέμβασης της Ολικής Αρθροπλαστικής στην άρθρωση ή τις αρθρώσεις που δυσχεραίνουν την κίνηση. Κατά τη διάρκεια αυτής της επέμβασης αφαιρούνται όλα τα φθαρμένα οστεοχόνδρινα στοιχεία και αντικαθίστανται με μία εξολοκλήρου νέα άρθρωση που τα προθέματά της αποτελούνται από πανίσχυρα “μεταλλικά” υλικά (κράματα τιτανίου, κοβαλτίου, νικελίου, υδροξυαπατίτη). Η συναρμογή αυτών των προθεμάτων γίνεται με την παρέμβαση ειδικών “πλαστικών” συμπλόκων πολυαιθυλενίου.

Πολλοί ασθενείς παρουσιάζουν το επιχείρημα ότι με τόσα συστηματικά προβλήματα (υπερτασική νόσο, σακχαρώδη διαβήτη, ισχαιμική καρδιοπάθεια) η επέμβαση αυτή φοβούνται ότι θέτει σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή τους. Στη συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών αυτών η ήδη υπάρχουσα καρδιαγγειακή νόσος δεν “απαγορεύει” τη διενέργεια τέτοιου χειρουργείου. Γίνεται ειδικός σχεδιασμός ώστε να τροποποιηθεί η αντιπηκτική (εάν υπάρχει) αγωγή του αρρώστου ώστε να μην υπάρχει επικινδυνότητα πριν και μετά την επέμβαση. Η ενδελεχής παρακολούθηση κρίσιμων παραμέτρων και η συχνή εργαστηριακή διερεύνηση του ασθενούς βοηθά στην αποφυγή εκτροπής του σακχάρου, της αρτηριακής πίεσης, της ηπατικής και νεφρικής λειτουργίας. Πολύ σύντομα, από τη δεύτερη μετεγχειρητική ημέρα ο ασθενής κινητοποιείται (βαδίζει με τη βοήθεια “Π”) και σε ενάμιση περίπου μήνα καθίσταται λειτουργικός για έναρξη βάδισης μεγάλων αποστάσεων.

Συμπερασματικά, ο ασθενής με ισχαιμική καρδιοπάθεια και αρθρίτιδα μπορεί να βελτιώσει εντυπωσιακά την ποιότητα της ζωής του, αντιμετωπίζοντας την αρθρίτιδά του μέσω της επέμβασης της Ολικής Αρθροπλαστικής από εξειδικευμένα κέντρα που παρέχουν την προσήκουσα φροντίδα-παρακολούθηση. Ενάμιση μήνα μετά από το χειρουργείο ο ασθενής κινητοποιείται ελεύθερα και απολαμβάνει τα αγαθά της βάδισης-άσκησης όπως αυτά εμφανίζονται μέσω της μεγαλύτερης ευεξίας, της κορύφωσης της συνολικής αντοχής (αερόβια ικανότητα, μυϊκή ενίσχυση-εκγύμναση) και κυρίως της βελτίωσης των “επιδόσεων” του αδιάλειπτα λειτουργούντος μυός της καρδιάς.