Tενοντοπάθεια της έκφυσης του επιγονατιδικού τένοντα (jumper’s knee)

Tενοντοπάθεια της έκφυσης του επιγονατιδικού τένοντα (jumper’s knee)

Πρόκειται για χρόνια εκφύλιση της έκφυσης του επιγονατιδικού τένοντα από την επιγονατίδα. Θεωρείται τραυματισμός από υπέρχρηση και αφορά σε ποσοστό άνω του 20% αθλητές των αγωνισμάτων με άλματα (βόλεϊ, μπάσκετ, μήκος, ύψος). Σε μικρότερο ποσοστό, παρατηρείται σε αθλητές άλλων αγωνισμάτων όπως ποδοσφαιριστές, αθλητές της άρσης βαρών .

Ενδογενείς προδιαθεσικοί παράγοντες θεωρούνται: το φύλο, το βάρος, οι διαταραχές του άξονα του κάτω άκρου, η υψηλή ή χαμηλή θέση της επιγονατίδας και η κακή τεχνική κατά τα άλματα. Κύριοι εξωγενείς προδιαθεσικοί παράγοντες θεωρούνται η υπερβολική προπόνηση και ο σκληρός αγωνιστικός χώρος.

Η επικρατέστερη υπόθεση για την αιτιολογία της αναφέρει ότι λόγω των επαναλαμβανόμενων διατατικών δυνάμεων που εξασκούνται στον τένοντα κατά τη διάρκεια των αλμάτων προκαλούνται μικρορήξεις, με τελικό αποτέλεσμα την εκφύλιση και τη μερική ή πλήρη ρήξη του τένοντα.

Οι ασθενείς αναφέρουν πόνο στην πρόσθια επιφάνεια του γόνατος, συνήθως υποεπιγονατιδικά. Σπάνια αναφέρουν ιστορικό τραυματισμού. Πρόκειται για πόνο που εμφανίζεται κατά την διάρκεια ή μετά το πέρας της αθλητικής δραστηριότητας, που δεν απαιτεί την διακοπή της αρχικά ενώ σε τελικά στάδια δεν επιτρέπει την ολοκλήρωσή της.

Η διάγνωση θα στηριχτεί κυρίως στην κλινική εξέταση όπου ανευρίσκεται τοπική ευαισθησία κατά την ψηλάφηση στον κάτω πόλο της επιγονατίδας ή στο κνημιαίο κύρτωμα. Ο ακτινολογικός έλεγχος καταδεικνύει την παρουσία προδιαθεσικών παραγόντων και είναι χρήσιμος για τον αποκλεισμό άλλων παθολογικών καταστάσεων, χωρίς να επιβεβαιώνει την διάγνωση.

Η διαφορική διάγνωση περιλαμβάνει ένα σημαντικό αριθμό παθήσεων που προκαλούν πόνο στην πρόσθια επιφάνεια του γόνατος όπως η οστεοχονδρίτιδα του κνημιαίου κυρτώματος, η διαχωριστική οστεοχονδρίτιδα, τα οστεοχόνδρινα κατάγματα, οι κακώσεις της επιγονατίδας, οι κακώσεις των μηνίσκων, η θυλακίτιδα του χήνειου πόδα, η φλεγμονή του γόνατος και οι όγκοι.

Η συντηρητική θεραπεία είναι η θεραπεία εκλογής στα πρώτα στάδια της νόσου. Η χειρουργική θεραπεία έχει θέση σε περιπτώσεις αποτυχίας της συντηρητικής αγωγής και σε προχωρημένα στάδια της νόσου.

Η συντηρητική θεραπεία περιλαμβάνει την μείωση της άσκησης, παγοθεραπεία ειδικά μετά την άσκηση, kinesio-taping, διόρθωση τυχόν παραμορφώσεων των άκρων ποδών και φυσικοθεραπείες που περιλαμβάνουν διατατικές ασκήσεις, ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας, ασκήσεις ενδυνάμωσης και έκκεντρες ασκήσεις ενδυνάμωσης τετρακεφάλου σε επικλινή επιφάνεια. Η θεραπεία με κρουστικούς υπερήχους (shock wave therapy), στο Arthro-Athens έχει επιδείξει εξαιρετική αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση του jumper’s knee. Σε περιπτώσεις που τα παραπάνω δεν είναι αποτελεσματικά, είναι δυνατό κάτω από πολύ αυστηρές & περιορισμένες προϋποθέσεις, να χρησιμοποιηθούν τοπικές εγχύσεις κορτικοστεροειδών με αναισθητικό. Προτιμητέο είναι και στο Arthro-Athens το εφαρμόζουμε πιστά, σε αποτυχία των κρουστικών υπερήχων να επιλεχθεί μια προηγμένη μέθοδος ενεσοθεραπείας όπως το «Irakine” και όχι κορτιζονοθεραπεία.

 

Η χειρουργική θεραπεία περιλαμβάνει: τρυπανισμούς του κάτω πόλου της επιγονατίδας, επιμήκη εκτομή του τένοντα μαζί με ένα μικρό κομμάτι του κάτω πόλου της επιγονατίδας με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα, αφαίρεση του κάτω πόλου της επιγονατίδας μέθοδος αποτελεσματική σε επιλεγμένες περιπτώσεις και τέλος αρθροσκοπική αποκατάσταση με την καθοδήγηση έγχρωμου Doppler. Στο Arthro-Athens εφαρμόζεται την τελευταία δεκαετία με μεγάλη επιτυχία η αρθροσκοπική αντιμετώπιση του jumper’s knee όπου ενδείκνυται.

Η πρόγνωση της νόσου εξαρτάται από το στάδιο εξέλιξης που βρίσκεται. Στα αρχικά στάδια της νόσου η πρόγνωση είναι άριστη. Συνήθως η κρυοθεραπεία και τα ΜΣΑΦ για 2 εβδομάδες είναι αρκετά. Εάν τα συμπτώματα υποτροπιάσουν, συνιστάται επιθετικό πρόγραμμα φυσικοθεραπείας. Στις περιπτώσεις που τα ενοχλήματα περιορίζουν την δραστηριότητα του αθλητή πρέπει να απέχει από τις αθλητικές δραστηριότητες για διάστημα τουλάχιστον 3-6 εβδομάδων και να ακολουθήσει μακρύ πρόγραμμα φυσικοθεραπείας . Αν τα συμπτώματα δεν υποχωρούν μετά από διάστημα τουλάχιστον 12 εβδομάδων συντηρητικής θεραπείας ή αν υπάρξει υποτροπή ο ασθενής πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο να σταματήσει τα αγωνίσματα με άλματα ή να υποβληθεί σε χειρουργείο.

Σχετικά Video